| تبليغات | X |
|
اگر خواهی که هرگزدرنمانی ................. قلاقیچه بخوان تا می توانی
|
 |
 |
||||
|
سلام بر همگی
خیلی وقته نمی رسم به وبلاگم برسم اما خداییش کلی مطلب داشتم که تاریخ مصرفش تموم شده و کلی هم حرف و مطلب جدید دارم که احتمالا اینا هم بزودی تاریخ مصرفش به هکذا ! بهانه این حرفا هم مثل همه آدمای تنبل دیگه اینه که وقت نمی کنم و اوقات بیکاریم رو هم تنبلی مانع جدی به روز کردن بلاگ می شه.خلاصه این که ببخشید. امشب هم اتفاقی گذرم به اینجا افتاد و دیدم چند تا از دوستا برام کامنت گذاری کردن و البته لطف کردن و ازشون ممنونم. بد نیست شما هم بخونید تا لااقل دست خالی بر نگشته باشین ! اینم یه جورشه!!
خالدآبادی : مهم این است که اساتید و پدران علم موسیقی جهان به وجود ایرج وصدایش افتخار میکنند . ونظرشما..... جواب : نظر من هم همینه و افتخار هم داره. اما توی اون پست که مد نظر شماست من گفتم که شخصا صدای ایرج رو دوست ندارم و صدای احسان رو دلنشین تر میدونم. خب ، هر کی یه سلیقه ای داره.راستی کدوم خالدآبادی؟
dj soroosh :با توهین به بادرودی ها معروف نمیشی .هزار سال دیگه همون کهنه خالد آبادی بی شعوری. جواب : سلام دوست عزیز . . .توهین؟! معروف ؟! کهنه ؟! بی شعور ؟!!!!!!! وعبادالرحمن الذین یمشون علی الارض هوناْ واذا خاطبهم الجاهلون قالوا سلاما
1شورتمبلوس :- این شعر در بحر متقارب مثمن محذوف یعنی بر وزن فعولن فعولن فعولن فعل سروده شده است مصرع مطلع در این وزن نیست بهتر است بنویسی بنام خداوند نیکو نهاد
توسط:...طرقي-طرقرود :به نام خدا وباسلام جواب : امامزاده آقا علی عباس از نظر تقسیمات کشوری جزء بخشداری امامزاده محسوب می شود.شما به رقابت عجیبی که برای مصادره به مطلوب این عنوان مقدس وجود دارد زیاد توجه نکن. زیارت کن و لذت ببر . در ضمن گویش خالدآبادی و طرقرودی قرابت جالبی دارند که نمونه اش را شما گفتی. قلاقیچه یا قلاقچه در اصل کلاغچه یا زاغی است. راستی بلاگ خوبی داری ها .. فقط قالبش سنگینه دیر بالا میاد. شب و روز همگی خوش
+
نوشته شده در چهارشنبه شانزدهم مرداد 1387ساعت 2:48 قبل از ظهر توسط شولی
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
||||
|
یه عکس قدیمی جالب
ایستاده از سمت راست نفر اول مرحوم حسین مدرسی و نفر دوم زنده یاد رمضانعلی غلامیان(رمضون قربوعلی)..بقیه رو خودتون حدس بزنید. شهید محمود رضا مدرسی هم اولین نفر نشسته از سمت راسته. ضمناْ این عکس سال ۵۰ توی صحن آقاعلی عباس گرفته شده . نظر یادتون نره
+
نوشته شده در شنبه هجدهم خرداد 1387ساعت 9:30 بعد از ظهر توسط شولی
|
|
|||||
|
|||||
|
|
|
|
|
غضنفر نامه هر گونه تشابه اسمی و رویداد در این داستان کاملا تصادفی است.
بنـــــام خـــــــداوند نیکو نهـاد پدید آور خـــــالِـدآباد و بــــاد خداوند جــان و جـــــهان آفرین خدای به و چینــــدر و خازمین خـــــداوند پابُرچــــه و پا به دار خــــداوند کین خسرو و پاچنار خــدایی که بی دل نیامدبه دید و لیکــــن دل و دیده را آفــرید چینــــدر : چغندر خازمین : قارچ کین خسرو و پاچنار و پابُرچــــه و پا به دار : اسامی مکان ............................... شنیدم که روزی غضنفر ز دشت روان جانب کلبـــه خویش گشت غضنفر بر "اِسّاره" بنشسته بود همان خرکه جانش بدو بسته بود غضبناک و بی حال و بی حوصله تنش خسته بود و لبش پر گِـــله به اسّاره می گفت با آه ســــرد از آنکس که بود و همی آنچه کرد از آن روزگــــــــاران که با اقتــدار همـی گندم و جو کشیدی به دار به بیلش همی کــَـند ده کیله را به زانو همی کـــــــرد خم لیله را نبودش هراس از دَد و دیو و غول به دندان کشید از ته چـــــاه، دول حـــریفش نه سرمای در چلّه بود که گـــــرمای مرداد از او ذلّــه بود ، خر غضنفر essareh اِسّاره : دار : داس کیله : واحد مساحت معادل 100 متر مربع لیله : لوله دول : دلو ، نوعی سطل برای کشیدن آب از چاه ............................... غضنفـــر همی راند و از روزگار شکایت به اِسّــاره می کـرد زار که این پیـرفرتوتِ پشتت ســـوار زمـــانی حریفش نبودی هـــــزار زرنگ و زبل بود و پرشور و شــــر به هیبت چوشیروبه نیرو چو خــر زمـــانی ز بــاد و پمـی تا جَــــزن ز تو پهلـــوان تر نبودی غضــــــن ! چـــو بگــذشته ســــال از برم 65 نـــدارم به جز غصــــه و درد و رنج چه آســـان امان و توانـــــم برفت جـــوانی چو تیر از کمـــــانم برفت نبودش غضنفــر نیـــــــــازی به غیر جوانی کجـــــــایی که یادت به خیر
پمـی : فمی ، روستایی در نزدیکی خالدآباد جزن : روستایی در نزدیکی نطنز ............................... غضنفــــر همی غرق اندیشه بود شگفت از جهــان ستم پیشه بود بناگـه زیک گوشه بانگـــی درشت غضن را همی لـرزه انداخت پشت صدایی بم و طعنــه آمیز و مست همــی بنـد افــــکار او را گسست سلامت چه شد؟! پیرمـرد خرفت! ببــــــاید تو را حـــال، اینـک گرفت گمــــانم پـدر آن لبـت دوختـــــــه تو را تربیت مَـــر نیـــاموختـــــــــه فـــــرود آ کنون زان خــــر محترم به نزد من آی و بـکِش در بـَـــــَرم! مهــــارش رها کن تو بی گفتگو تو از جـان این خر چه خواهی بگو تو را مــــن ندانــــم که رَه داده ده تو ای اُســکُل آبــــــــرو بــــاد ده ! چکار آیدت این همه روس و کرگ؟ بز و چَپّش و گو چّه و میش و دَگ تو با این سرو شکل و این گیوه ها چــــه بهتر که جــایت بوَد موزه ها قسم می خورم این دَبیت و چُپُق تورا کرده این سان عبوس و عُنق نهـــــــــان کرده ای زلف زیر نمد؟ گمــــــــانت دل دختران می برد؟ بیا ای غضـن حرف من گوش کن تو این ماچـــه خر را فراموش کن بجای بز و گاو و این ماچــــه خر بــــرو یک سورِن یا هیوندا بخــــر محـــاسن چو بز می گذار و فَشِن که ننمـــایَدَت تُرشروی و خــشن به لب نِه تو جـــــای چُپُق پیپ را به روز آور این شکل و این تیپ را غضنفر که نامیـــست از عهد بوق هم اینک عوض کن به یک نام نوق
روس و کرگ : خروس و مرغ چَپّش : بز نر گو چّه : گوساله دَگ : بز نر دَبیت : شلوار گشاد محلی فَشِن :Fashion نوق : نو و جدید ............................... غضنفر بدو گفت : ای بی ادب ! بکِش از سر راهــــم اینک عقب به جای تفــــاخر به آن پیپ خود به بالا بکش اینک آن زیپ خود غضنفربه معنا تودانی که چیست؟ مرا نام شیر است عقبتر بایست ! و لیکــــن تو را نــام باشد "سیا" که قلبت سیه باشد ای بی حیا چه گویم تو را ؟ مست و لایعقلی در اندیشه ی بنگی و منقلـی ! گمـــــانم نباشد تو را کــار و کسب که ریشت به بز ماند و مو به اسب ! جَدل جـــــــــای دیگر برو ســاز کن دهــــــانت ببنــــد و رَهَـــم باز کن ............................... سیامک بگفتا : تو شیری ، ولی نداری دل اندازه ی ای مَلی ! تو با یک پخ از جای در می روی نه با پا که با جان و سـر میدوی اگر سـام و گر رستـــم و نِـیرَمی بمیـــری دماغت اگـــــر گیرمی ! بگفتا: غضنفــــــر تو ای رو سیگا مُل ِ نره خـــر داری و مِلِّــــه گا ! مَناز ای پسر بیش بر ظلم خویش همان به که بالاکشی چُلم خویش ای مَلی : یک گربه نیرم : نریمان ، جد رستم رو سیگا : رو سیاه مُل : گردن مله گا : گاو نر چُلم : محتویات بینی! ............................... سیامک از این گفتـــــه رنجور شد تو گویی غــــــرور از برش دور شد به او گفت با غیظ و از روی خشم تو را برکَــــنَم اینک از بیخ ، پشم ! من آن پهلــوانـــم در این سر زمین به سر پنجه ســازم یلان را غمین به اندام و بازو منم چون شِــــرِِک!
به هوش و ذکـــــاوت بباشم دِرک!
بدان ! شیر و گرگ و نهنگ و پلنگ تمـــامی نمایم به یک ضربه لنگ ! دِرک : کارآگاه درک ............................... غضنفر بخندید و گفتا که هِــی ! تظاهر کنی این چنین تا به کی؟ چه نیکو شناسم تو را ای جوان تو آنی که رستم بود پهلـــوان ! تو آن پهلــــــوان ستــم دیده ای که از گ....ز بزغاله ترسیده ای! حریفــــی تو صد لشگر پشّه را ! به زیـر آوری تــوره ی نشّــه را ! به یک ضرب کارا مگس می کُشی تو بی یار و یاور نفس می کشی کنون با دل و جان شنو این سخن از این پهلـــوان ، شیر مرد کهـــن نخواهـــــی رَوی گر هم اینک ز رو چپُق را نمـــــــایم به کو...َت فــرو ---------------------------------------------------------- توره : شغال نشّه : همان نشئه، شنگول و سرخوش ! ............................... سیامک از این گفته بر خود ژکیـد یکی قطره خون از سبیلش چکید بغرید و فریـــاد زد : ای غَضـــــن ! دم از مــــــــردی و زور بازو مــــزن مرا بین و این هیــکل و این بَــــرَم به تن همچو آرنولد خوش هیکلــم بپرهیـــــز از این دشنه و تیغ مـن از این هیکل و نعـــــره و جیــغ من
............................... ز فریاد شیران در آن چاشتگاه دو صد تن بیـــامد به آوَردگـاه گروهی بسان غضن خر سوار گروهــی به در رفته از تن زَوار یکی تیفره ای بر تن آویختــــه یکــی از زراعت عرق ریختـــه یکی ایستــاده به پشت خرش ز حرف سیــامک بریده کـَفَـش یکــی گـوید از زور و بازوی اوی یکی درشگفت ازهیاهوی اوی یکی لب گشوده به مدح غضن از آن سو یکی گویدش: زر نزن! ------------------------------------------------------- تیفره : تو برِه ............................... غضن بر نتابید آن حرف مفت به گِرد سیامک بگردیدو گفت: گمانت که من پیرو وامانده ام؟ هم از خیل اموات جامانده ام؟ پس اینک شنو تاکه من کیستم به سان تو بی بتّه من نیستــم
همی جد من کـَبلی طهماسب است کـــه او را پدر خوانده جـاماسب است نـــژاد وی از تخم گشتــــاسب است که گشتاسب از تخم لهراسب است همی رو چنین تا فریــــدونِ شـــــــاه که شاه ِ جهــان بود و خورشید و ماه ولیکــن تویی از نــــژاد چه گیـــــو ؟! گمـــــــانم که باشی ز اَکـــوانِ دیو !
هم اینک ز راهم بشو در کنار و یا چون شغال از بَرم کن فرار و گرنه مَلاجــــت بکوبم به بیل که از نعره ات لرزه افتد به پیل بلایـی چنـــــان آورم بر سـرت بســـوزد دل مهـــربان مـادرت
کـَبلی : کربلایی گیو : پهلوان اَکوانِ دیو : دیوی که رستم نفله اش کرد ............................... سیامک چو بشنید از و این سخن بگفتا : دِر ایز نو پرابلِم ، غضـــــن ! ! There is no problem تو خود گر فریدون و جاماسبی ور اسفندیاری و گرشاسبی کنـــــونت چه کار آید ایل و تبار که هنگـــام رزمت نیــاید به کار بگو تا چه داری تو خود از هنر؟ کــــه نام و نشـانت ندارد ثمر تو را گر نژاد است از کیقُبـــــاد بدان من نشان دارم از سندباد! تو را گر بوَد از تهَمتـــن نشـــان تبارم بود من ز می تی کــومان پدر جد من نام بودش ای تی ! منم از نـــژاد سِرِندی پی تی !
رها کن تو اینگونه افســــــانه را مکن خسته آن فک و آن چانه را می تی کومان : مامور مخصوص حاکم بزرگ ای تی : ET ،موجود فضایی فیلم اسپیلبرگ۰ عکس زیر: سِرِندی پی تی : شخصیت کارتونی . عکسشو بالاتر دیدین ............................... غضنفر از این گفته غمناک شد دل آزرده گشت و غضبناک شد بگفتا:عجیبـــــا! چه بی غیرتی مـــــــرا حـــال تو برده درحیـرتی چه نیکو سخن گفتی ای نره خر تو را می نباشد تبــــــــار از بشر نــــداری تو از آدم اصـــل و نسب مگر شمر ذی الجوشن و بولهب! کــدامین پدر لقمه ات داده است؟ که اینگونه بیشرمی وخوار وپست نـــــــدارم دگــر من ز قتلــت ملال چو بزغاله جانت همی شد حـلال سپـر را بیفکـــن کنـــون از بـَرَت که شد خاک عالم همی بر سرت سپس ای جوان لعیــن و عبــوس به نزدیکــــــم آی و دو پایم ببوس وگرنه که خـود را به کشتن دهی به گــــاه ِ نبرد آن سـر و تن دهی ............................... چو اسّاره از صاحبش این شنید زمین را ز غیرت به سُمّش درید باِ ستاد آنگــــه به روی دو پــــا خــروشیــــد و غرید چون اژدها لگــد می پرانیــد و میداد گـ...ز همی گردوخاکش شب آورد روز ............................... سیامک به خشــــم آمد و داد زد رَجَز خواند و این گونه فریــــاد زد: تو ای پیر وامـــانده ی خُل د ِروس! گمانت که خرسی حریفت خروس؟ کنـــون ای ز عهــد قجــَر آمـــــده یقین دان که عمـــرت به سر آوده خُل د ِروس : خاک بر سر ............................... سیامـــک چو اینگـــــونه فریــــاد کرد رگ گــــــــردن و بیضـــه اش باد کرد! به جولان همی رفت در چپّ و راست خـُـــــرو ش از میان جماعت بخـاست کشید از دوال کمـــــر دشنه ای چو درّنده گرگ به خون تشنه ای به ناگه یورش بر غضنفـــــر نمود ز وحشت رخ آسمـــان شد کبود بر آورد از جان و دل آن عمـــــــود که آرد به قلب غضنفــــر فـــــرود ............................... یلان را کشاکش چو بالا گرفت جمــــــاعـت دَم ِ بارکلّا گــرفت ............................... غضنفر به یک لحظه دستش گرفت به دست دگـــر چنگــش آورد خِفت ز چنــــگ سیـــامک بــه آنـی ربود همان دشنه ی خوفناکـــی که بود ............................... از این صولت اسّاره هم جان گرفت سیــــا را ز باسـن به دنـدان گرفت پس آنگـــه بیانداختنــــــــدش زمین به دنیـــا نبــودی نبــردی چنیـــــن غضن جست وبرسینه اش برنشست به مــــرگ سیـــامک کمــــر بر ببست دو سیلی محـکــم به رویـش نواخـــت رخش زان دو سیلی چو آتش گـداخت ............................... به ناگــــــه ندایـی از آن دوردســت بگفتا غضنفــــر ! نگـــــه دار دست جماعـــــت ار آن نعره حیران شدند همی غافل از جنگ و میدان شدند سواری چو بیل بیلو از گـــــــــرد راه
بیــــــــامد شتـــابــــــان به آورد گاه صف مردمان را به زحمــــت گشـــاد به آورد گــاهش قـــدم در نهـــــــــاد چنان او ز مرکب به پایین جهیــــــــد که رنگ از رخ آن دو جنگــــــــی پرید گرفت از غضن دشنــــه ی آهنیــــن بیفکنـــــد آن ســــــو به رو ی زمین بیل بیلو : گردباد ............................... غضنفر از این قصه دلگیـــــــرشد دل آزرده تسلیم تقدیــــــــر شد چو گشت از غزای سیامک جدا بگفــــت آفرین بر تو ای کدخـدا نبــــاید که برخیرم از پیکـــــرش که سر را نمایم جدا از سـرش از این جمله رنجید آن مستطاب به تندی غضن را نمودی خطاب عجیبا غضنفر وقارت چه شد؟ صبوری و وقر و قرارت چه شد؟ چه دیدی که اینگونه آشوفتی؟ مر این نره خر را چنین کوفتی چه طوفان و سیـــلاب یا زلزله تو را کرده این گونه بی حوصله چنان شیر زخمی درما نده ای چرا تاب و طاقت ز کف داده ای؟ ............................... غضنفر بگفتــــا که عالـــــــی جناب | ||
